missieve 58

 

                                                                                                7 april 2016

 

Vandaag werd ons een grote blijdschap verkondigd. Een blijdschap als een afgevallen doerian – een forse zakvrucht met stompe stekels rondom. De romige vruchtdelen zijn lekker, de sterke reuk niet. Sommigen zijn er verzot op, maar daar horen hoteleigenaren niet bij.              

De vorige, overrijpe doerian viel in 2014: directies van grote, internationale banken beloofden schriftelijk, dat in het vervolg alleen besluiten ondertekend worden, die de directieleden zelf begrepen.

Een lovenswaardig voornemen, edoch? …. Die blijdschap betekent dat tot 2014 directeuren vele contracten, investeringen en persberichten ondertekenden waar zijzelf geen bal van snapten. Jaar in jaar uit beslissingen nemen, die abracadabra zijn? Tegen een megasalaris, want anders smeren ze hen naar het buitenland waar men om zulke minkukels verlegen zit? Zimbabwe of El Salvador?

En ondertussen volhouden dat het niet anders kan bij banken, overheid en grote bedrijven. Want we zitten nu eenmaal door schaal, automatisering en personeelskrimp in  ontmenselijkte structuren, tenminste tot de opstand uitbreekt?

 

Vandaag kwam dit bericht:

 

Harde afspraak over kwaliteit jurist die togaberoep wil uitoefenen

 

                                                                                                          Den Haag, 07 april 2016

Rechtspraak, Openbaar Ministerie en advocatuur kunnen er dankzij een afspraak met alle juridische faculteiten van op aan dat afgestudeerde juristen met de aantekening 'civiel effect' op hun bul, daadwerkelijk de vereiste kennis en kunde in huis hebben om door te kunnen studeren voor rechter, officier van justitie of advocaat. Met 'civiel effect' wordt bedoeld dat de opleiding zodanig is samengesteld dat voldaan wordt aan de vereisten voor toegang tot rechterlijke macht en advocatuur, de zogenoemde togaberoepen.

 

Dat is nog eens goed nieuws! Maar? …. Die heugelijke tijding houdt in dat een aantal rechters, officieren van justitie en advocaten tot 7 april 2016 qua opleiding de deskundigheid ontberen – ik pas me aan bij het bargoens- voor de zogenaamde togaberoepen. Niet de vereiste kennis en kunde geleerd, maar wel voor het leven benoemd. Wel onafhankelijk oordelen, ondanks gebrekkige opleiding. Omdat praktijk en ervaring volgens doorgewinterde confrères pas echt leerzaam is? Dat verklaart veel verschijnselen in de advocatuur. Maar gelukkig, het wordt beter. Geen garantie, alleen een afspraak? Jawel, maar een harde!  Nieuws als een doerian, romig zoet maar onwelriekend.

 

Helaas is dit leven nooit volmaakt. Het goede bericht is dat er aandacht besteed is aan poëzie. Het slechte: dat ik beschuldigd word van plagiaat. Recht voor m’n raap, ik suizebol er nog van. Een zeergeleerd neerlandicus betrapt mij op plagiaat van Marsman.

Diens gedicht Paradise Regained zou ik nagevolgd, zo niet gejat hebben in Baai van Sitges 1936. Situatie en thema zijn gelijk, bliksemflits en paradijs bij zonsopgang. Lees zelf maar.


Paradise Regained                                                          Baai van Sitges 1936


De zon en de zee springen bliksemend open:       Vol mauve archipels straalt de hemel

waaiers van vuur en zij:                                         Winden in de stratosfeer vallen stil.

langs blauwe bergen van de morgen                      Baren slinken tot rimpels en spiegels,

scheert de wind als een antilope                            Bergen en zee wachten wat komen wil voorbij.                                                                    

                                                                                Hoor, een verre bazuin van beneden

Zwervende tussen fonteinen van licht       

En langs de stralende pleinen van ‘t water         In een flits bereikt ons het nieuwe heden.

Voer ik een blonde vrouw aan mijn zij               Paradijsvogels zweven in de hoogten

Die zorgeloos zingt langs het eeuwige water      Klokken luiden, processies, gebeden

                                                                             Nog even en in het laaiend oosten

Een held’re, verruk’lijk- meeslepende wijs:        Stijgt boven de kim de Tuin van Eden?

                                                                                               ***

“Het schip van de wind ligt gereed voor de reis,

De zon en de maan zijn sneeuwwitte rozen,

De morgen en nacht twee blauwe matrozen –

Wij gaan terug naar ’t Paradijs.”

                ***

 

 

 

Het eerste geeft verrukkelijke bewegingen- bij een zingende blondine.

Het andere gedicht verstilt, vragend. Bij tientallen slachtoffers in 1936 die door anarchistische militie in Barcelona zo’n 50 kilometer langs de kust werden vervoerd naar dat uitzicht over de baai van Sitges om bij zonsopgang zonder blinddoek doodgeschoten te worden.


Wordt het een rage: plagiaat verwijten, op jatten betrappen? Al die schilderijen van de kruisiging, of geboorte in de stal, allemaal plagiaat – of minstens navolging?

En dat bij die zelfkwelling van dichters: besluiteloze varianten: zou “flits” en “klokken luiden” niet vervangen moeten worden door “ mondingsvuur, salvo” of "her en der genadeschot" of synoniemen daarvan?

 

Terzijde: mijn grootvader Hugo tracteerde graag op doerians. Hij was een befaamd tijgerjager. Als een man eater slachtoffers in de dorpen maakte, werd hij te hulp geroepen. Op de witte jas toetoep droeg Hugo bij gelegenheden een gouden speld, waaraan drie tijgerklauwen bungelden. De speld kreeg hij voor een tijger uit Pajakoemboeh (3 doden). De tweede klauw (Padangpandjang, 2 doden) en de derde (Sawahloentoe, aantal  onbekend) liet hij er zelf later aanzetten. "Als bij de rimboe rijpe doerians vallen, moet je er lekas bij zijn," vertelde hij met opgeheven vinger, "anders is de tijger er eerder dan jij." Binnen een uur komt gedierte op de lucht af. De harimau is dol op afgevallen doerians. Ineengedoken loert hij vervaarlijk rond, verslindt, smakt en grijnst met lange tanden.

 

Volgende keer wat minder blije berichten, Quintus, Het is niet anders.

                                                                                                                    Send

 

 

 

 

 

 

Copyright © 2012 B. B. Jagt LLD 's-Gravenhage

ISBN 978-90-78457-06-0